Silly Shepherds · leestijd ± 7 minuten
Er zijn van die dagen waarop je plannen hebt en het leven andere plannen heeft.
Donderdag 3 september. Kwart over vijf. Ik sta klaar om te gaan wandelen. Odin en Zara staan al bij de deur. En dan gaat de deur naast ons huis open.
En vliegt er een Mechelse herder in mijn armen.
Los. Geen halsband. Niets.
Zo begon dag 34.
🐾 De verdwaalde Mechelse
Een teefje. Loops. Zenuwachtig maar niet agressief. Mooi rechtlopend dier.
Ik heb het bekende touwlijntje van Odin — ja, dat touwlijntje van dag 1 — nog binnen handbereik liggen en heb de hond daarmee vastgemaakt. Mijn eigen honden achterom in de tuin. Eerst deze hond veiligstellen.
Twee adressen in de straat waar ik wist dat ze Mechelse herders hebben — niemand die haar herkende. Melding op de buurtapp. Facebook. En de dierenbescherming gebeld.
Negen wachtenden voor u.
Twintig minuten later kon ik mijn vraag stellen. Ze zouden komen — maar dat kon wel een uur duren. En als er een spoedje tussenkwam...
Dit is het punt waarop ik even moet stoppen. Want dit is Nederland in 2026. We geven bakken vol geld weg aan van alles en nog wat, maar we kunnen onze dierenbescherming niet fatsoenlijk financieren zodat mensen hun werk goed kunnen doen. Schandalig. Laat ik het daarbij laten want ik word hier echt boos om.
Gelukkig had een kennis boven in de straat al de politie gebeld. Via haar dochter bij Politie Maastricht kwamen er twee agenten onze kant op. Super mensen. Ze hadden geen chipuitlezer bij zich — die heeft meestal alleen de hondenbrigade — maar die was ook onderweg. De eerste lezer deed het niet. De tweede, nieuwere versie pakte wel.
En nog voor de agent kon opzoeken van wie de hond was — liep er een man de straat in.
De hond gaf een blik van herkenning. Eigenaar gevonden. Gegevens gewisseld. Agenten weer op pad. Twee vriendelijke, behulpzame mensen die hun werk deden zoals het hoort. Mijn dank aan hen.
Twee uur later. Mijn eigen honden nog niet uitgeweest.
🐾 Wat Odin deed — en waar ik trots op ben
Terwijl dit allemaal speelde waren Odin en Zara achterom in de tuin. Later heb ik ze even kennis laten maken met de Mechelse.
Odin kreeg een snauw omdat hij te gretig wilde begroeten. En hij liet zich wegsturen. Geen terugreactie. Geen escalatie. Gewoon: oké, boodschap ontvangen.
Maar het mooiste van die dag was iets anders.
Toen ik eindelijk met mijn eigen honden naar het bos kon — twee uur later dan gepland — had Odin niets achterom gedaan. Terwijl hij dat weken lang deed. Terwijl hij wist dat het mocht bij de vorige eigenaar.
Hij heeft gewacht. Drie uur lang.
Dat is niet vanzelfsprekend voor een hond die vier weken geleden met een touw als riem rondliep.
🐾 Wat er verder gebeurde deze week
Dag 31 en 32 — Odin zoekt Garry niet meer actief op. Hij weet inmiddels dat Garry grenzen stelt en respecteert dat. De energie die hij kwijt wil gaat naar Zara — en dat moet ik blijven remmen want Zara is niet van het stoeien. Maar als ze samen een stok pakken? Dan spelen ze. Dat is vooruitgang.
Dag 33 — In het bos even losgelaten op een recht stuk. Odin en Zara speelden goed samen met stokken. Dat soort momenten — gewoon twee honden die samen rennen en spelen — dat is waar je het voor doet.
Dag 35 — Een meneer op het hondenveld die ook altijd herders heeft gehad. Zara begroette hem meteen enthousiast. Odin hield afstand maar was minder angstig dan de vorige keer. Kleine stap.
Dag 35 ook — Stella van school ophalen. Odin had niets gedaan op het industrieterrein. Dat was even schrikken — maar ook hij moet nog leren dat je de kans pakt als je hem krijgt.
Dag 35 — de bui — Ik dacht slim te zijn door vóór de piek te gaan. Ruim een uur gelopen in het bos. En toen viel de hemel op aarde. Niet een bui — een waterval. Zeiknat. Zelfs de honden vonden het niet meer leuk. Bij de dennenbomen schuilen hielp niet want de piek moest nog komen. In verhoogd tempo terug naar de auto — nog twintig minuten lopen. Thuis de hondenfohn erbij. Zara: heerlijk. Odin: blijft staan maar zou het liefst maken dat hij wegkwam.
Dag 36 — Twee keer de bergronde van 3 km gelopen. Op rechte stukken Odin losgelaten — rustig snuffelend, geen gekke dingen. Dat is de Odin waar we naartoe werken.
Dag 37 — Losloopgebied in Landgraaf. Lekker rennen, stokken, Zara uitdagen. En daarna wasbeurt voor allebei — want Odin plast nog steeds tegen zijn eigen poten en had inmiddels een geur over zijn hele lichaam. Zara is gek op water dus die moest ook mee.
🐾 Spelen — nog steeds werk in uitvoering
Dit eerlijke punt verdient een eigen stukje.
Odin speelt te ruw. Te hard. Te enthousiast. Andere honden geven een snauw. Zara komt tegen me aanstaan. En ik moet ingrijpen.
Dat is normaal voor een hond die nooit heeft geleerd hoe sociaal spelen werkt. Hij kent de signalen niet. Hij weet niet wanneer hij te ver gaat. Hij begrijpt niet waarom andere honden ineens de aanval inzetten als hij op ze afrende — want in zijn beleving wil hij gewoon spelen.
Dat leert hij. Langzaam. Van de andere honden zelf — elke snauw is informatie. En van mij — elke keer dat ik zeg rustig en hij stopt, groeit het begrip een klein beetje.
Geduld. Herhaling. Tijd.
🐾 Vijf weken — de balans
Vijf weken geleden: een touw als riem, bijna een aanval op een Labrador, nul basiscommando's.
Nu: drie uur gewacht zonder achterom te poepen terwijl er een vreemde hond in huis was. Rustig omgaan met een snauw van een Mechelse herder. Op het hondenveld los lopen zonder incident. Stokken spelen met Zara.
Het gaat de goede kant op.
Niet snel. Niet makkelijk. Maar de goede kant op.
En dat is genoeg.
Volg Odin's dagboek elke week op de site — en op YouTube, TikTok, Instagram en Facebook.
🔗 sillyshepherds.com
🐕 Geen Wikipedia. Gewoon wij.
Dit is geen trainingsgids. Dit is ons eerlijke dagboek van een hond die een tweede kans verdient — en een eigenaar die niet opgeeft. Week voor week. Stap voor stap.
