Silly Shepherds · leestijd ± 6 minuten
Zondag 13 september.
Odin is twee jaar geworden.
Niet de twee jaar die hij had moeten hebben — met een touw als riem, zonder naam die bij hem paste, zonder thuis dat het waard was. Maar twee jaar die hij nu heeft. Met Zara. Met Lio. Met een deken op de bank en een plek bij de deur als ik naar de wc ga.
We hebben het gevierd. Hoedjes op. Slingers om. Cadeautjes uitpakken. Een groot bot en heeeel veel balletjes voor allebei. Het uitpakken ging moeizaam — het bot alleen was al meer dan genoeg. Maar het feestje was voor beide.
Welkom thuis, Odin. Officieel.
🐾 Wat week 6 verder bracht
Een rustigere week dan de vorige. Geen verdwaalde honden. Geen storm in het bos. Gewoon vijf keer per dag lopen, herhalen, opbouwen.
Dat is ook trainen.
Garry — Odin houdt inmiddels afstand van de oudere hond op het veld. Niet omdat hij bang is maar omdat hij respect heeft. Oudere honden hebben een taal die duidelijk is. Odin verstaat die taal inmiddels beter dan een paar weken geleden.
Charlie en Butter — het spelen met Charlie gaat steeds beter. Dag 39 — Odin los op het veld met Charlie en Butter. Luistert heel goed. Dat zijn de momenten waarop je ziet dat het kwartje langzaam valt.
Bowie — de kleine hond waar Odin vorige week achteraan joeg. Die was er dag 41 ook weer. Ik heb Odin aan de lijn gehouden. Nog niet klaar voor die combinatie. Kleine honden die rennen blijven een trigger. Geduld.
De vergiftigde boterham — dag 42 in het bos. Een man waarschuwde dat hij een verdachte boterham had gevonden — mogelijk vergiftigd. Dit is een reëel gevaar dat meer eigenaren zouden moeten kennen. Mijn honden hebben niets van de grond gegeten — maar dit herinnert me eraan dat "niets van de grond eten" een commando is dat ik nog serieuzer moet trainen. Voor hun eigen veiligheid.
De Poolse vrouw met de Mechelse herder — dag 43. Een hond die te vroeg bij de moeder is weggehaald en daardoor de hondentaal nooit goed heeft geleerd. Die hond gromt en tierde de hele tijd achter Odin aan. Odin deed niets terug. Dat is misschien wel het meest veelzeggende van de hele week — een hond die zes weken geleden bijna een Labrador aanviel, laat zich nu uitschelden door een Mechelse zonder te reageren.
Dat is geen toeval. Dat is zes weken werk.
🐾 De herfst komt eraan
Het wordt donkerder. Snel. Binnen één week is het 's avonds echt donker — lamp mee, paraplu klaar, buienradar die het altijd bij het verkeerde eind heeft.
De herfst verandert ook het ritme van de wandelingen. Minder mensen buiten, minder afleidingen, minder drukte op het veld. Voor Odin is dat goed nieuws — meer kansen om los te lopen, meer rust om te leren.
En Odin in de regen? Die ging dag 35 zeiknat naar huis. Inmiddels loopt hij gewoon door. Dat went ook.
🐾 Zes weken — waar staan we
Zes weken geleden: touw als riem, nul commando's, bijna een aanval op een Labrador.
Nu: respect voor oudere honden, rustig blijven bij een tierend Malinois, los lopen in het bos, luisteren als ik roep — niet altijd, niet overal, maar steeds vaker.
En twee jaar oud. Met een bot. Met balletjes. Met een hoedj op.
Niet slecht voor een hond die niemand wilde.
Volgende week — een kleine sneak peek van wat er komen gaat. Volg ons zodat je er als eerste bij bent.
Volg ons op YouTube, TikTok, Instagram en Facebook.
🔗 sillyshepherds.com
🐕 Geen Wikipedia. Gewoon wij.
Dit is geen trainingsgids. Dit is ons eerlijke dagboek van een hond die een tweede kans verdient — en een eigenaar die niet opgeeft. Week voor week. Stap voor stap.
