Ayla was de Queen van de hondenwei. Niet omdat ze het hardst blafte, maar omdat iedereen dat gewoon wist. Ze had een eigen gedragscode, en wie zich daaraan hield, viel onder haar bescherming. Ze waarschuwde altijd drie keer, nooit agressief, wel volkomen duidelijk. Werd die derde waarschuwing genegeerd, dan volgde een harde aanpak. Ze ging nooit een hond uit de weg, wat knap was om te zien, en soms ook gewoon lastig.

Aan de lijn luisterde ze uitstekend. Maar op de wei was het haar veld, en daar viel weinig over te onderhandelen.

Zwemmen kon ze als beste van iedereen die we ooit gehad hebben. Water en de auto waren de twee dingen waarmee je haar het gelukkigst kon maken.

Ze kwam een paar maanden oud bij ons. Haar vorige eigenaar deed haar weg, en ze had toen nog nooit een echte wandeling gemaakt. Alles was nieuw voor haar. Toen onze stiefdochter een jaar later een Sennenhond kocht, Fee, was het meteen raak: Ayla heeft Fee vanaf dat moment altijd beschermd.

In haar laatste jaar kwam Zara erbij. Dat was net iets te veel voor haar, maar ze gedoogde het. En Zara heeft de basis wel degelijk van Ayla meegekregen.

Ayla was een mooi dier met een handleiding. Maar als je bij haar roedel hoorde, deed ze alles voor je.

Video's