Silly Shepherds · leestijd ± 7 minuten
Er zijn van die momenten waarvan je denkt: dit had ik vier weken geleden nooit voor mogelijk gehouden.
Odin. De zwarte god met een touw als riem. De hond die op dag 1 bijna een Labrador verslond. Die hond legde deze week een brokje op de grond voor onze poes.
Gewoon zo. Uit zichzelf. Van zijn eigen voerbak.
De poes mepte hem op zijn neus. Hij at het brokje zelf op. En liep verder alsof er niets was gebeurd.
We hebben het gefilmd. Maar dat filmpje bewaren we even. Want dat is te goed om zomaar weg te geven. Binnenkort meer — beloofd.
🐾 De poes — een nieuwe uitdaging
Dag 25. We hebben de afgelopen weken elke dag kennis laten maken op afstand. Odin door het raam. De poes op de vensterbank. Geen haren overeind, geen geblaf, geen dikke staart meer.
Tijd voor de volgende stap.
Deur open. Poes de woonkamer in. Rustig gezegd: rustig. En hij deed het ook. Ze hebben elkaar gesnuffeld. De poes is onder de tafel gaan zitten en heeft een paar keer voorzichtig met haar pootje tegen zijn snuit getikt. Niet hard. Zonder nagels.
Vanaf dat moment zijn ze vrienden. Odin loopt de rest van de dag achter de poes aan. De poes trekt zich er niets van aan en gaat gewoon bovenop de krabpaal liggen slapen.
En dan het brokje. Dag 27. Odin haalt een brokje uit zijn voerbak en legt het op de grond voor de poes. Gaat met zijn neus zo van: dat is voor jou.
Poes: mep.
Odin: eet brokje zelf op.
Dit is de hond die vier weken geleden met een touw als riem rondliep.
🐾 Butter en Bowie — nog niet klaar voor alles
Niet alles was rozengeur deze week. Want eerlijk is eerlijk.
Dag 27. Bowie. Een klein hondje dat Odin nog nooit had gezien. Bowie wilde het niet en begon te rennen.
En dat was het startschot.
Odin vond het geweldig. Bowie rende voor zijn leven. Luisteren was er niet meer bij. Een andere hond remde het spel af — niet ik. En dat zegt genoeg: in de volle prikkel is Odin nog niet klaar voor de losse lijn.
Aangelijnd. Even genegeerd. Wachten op iets goeds.
Dag 30 was soortgelijk maar ook anders. Odin zag Butter in de verte. Ik riep hem terug. En hij kwam. Meteen. Ik ging laag met een beloning. En toen draaide hij zich om en rende alsnog naar Butter.
Ik was teleurgesteld en liet het merken. Hij schrok van mijn reactie. Jonkte zelfs — niet omdat ik hem pijn deed, ik had hem alleen bij zijn halsband — maar omdat hij mijn teleurstelling voelde.
Dat vond ik zwaar. Maar het was ook een teken. Hij voelt mij. Hij weet wanneer ik niet blij ben. Dat is geen straf — dat is communicatie. En communicatie is het begin van begrip.
🐾 Wat er deze week ook gebeurde
Dag 26 — Zara heeft een blues-periode. De hormonen van haar loopsheid laten hun sporen na. Ze is wat in zichzelf gekeerd, minder scherp. Normaal. Maar wel iets om in de gaten te houden.
Dag 27 — Een nieuw T-shirt ontwerp in de shop. Want elke herderseigenaar kent het: de hond die je de hele dag op de voet volgt. Odin doet het ook al. Personal Space? Never Heard Of It — voor iedereen die dit herkent. 🐾
Dag 28 — Celina's verjaardag. Ochtend op het hondenveld met Charlie en Garry. Odin boog voor het eerst af voor hij op Charlie afrende. Klein moment. Groot signaal. Hij leert er wel iets van.
Dag 29 — Mijn dochter op bezoek met kleinzoon Julius. Odin nam dankbaar een snoepje aan maar bleef overprikkeld door de nieuwe aanwezigheid. Met de tijd komt dat goed. Hij wil mensen op zijn eigen tempo leren kennen. En dat respecteren we.
Dag 30 — Op het hondenveld speelde Odin voor het eerst echt met een Weimaraner. Echt spelen — niet jagen, niet domineren. Gewoon spelen. Dat was fijn om te zien.
Dag 31 — vandaag — Garry en Odin gaan inmiddels prima samen. Odin zoekt hem niet meer actief op. De energie die hij kwijt wil gaat nu naar Zara — en dat moet ik remmen want Zara is niet van het stoeien. Maar uiteindelijk pakten ze samen een stok. En toen speelden ze.
Dat is vooruitgang.
🐾 Vier weken — wat heeft dit ras ons geleerd
Vier weken. Dat is de 3-3-3 regel in de praktijk.
Drie dagen overleven. Drie weken wennen. En nu — aan het einde van week vier — begint het echte leven te ontstaan.
Hij volgt me nog steeds de hele dag. Als ik naar de wc ga wacht hij bij de deur. 's Avonds ligt hij naast me op zijn deken. En als hij iets fout doet en ik laat het merken, zoekt hij mijn goedkeuring. Een blik. Een aai. Een teken dat het goed is.
Dat is geen moeilijke hond.
Dat is een hond die eindelijk begint te begrijpen wat thuis betekent.
En die poes? Die slaapt gewoon op de krabpaal. Volledig onverstoord.
Ze weet precies wat ze doet.
Benieuwd naar het filmpje van Odin en de poes? Dat komt. Beloofd. Volg ons op YouTube, TikTok, Instagram en Facebook zodat je er als eerste bij bent.
🔗 sillyshepherds.com
🐕 Geen Wikipedia. Gewoon wij.
Dit is geen trainingsgids. Dit is ons eerlijke dagboek van een hond die een tweede kans verdient — en een eigenaar die niet opgeeft. Week voor week. Stap voor stap.
