Odin week 12 — Storm buiten, onrust aan de lijn

Silly Shepherds · leestijd ± 6 minuten

Donderdagochtend. Voor de poort van het hondenveld.

Odin weet precies wat daarachter ligt.

Rennen. Zara achterna. Nog een rondje. En vooral niet wachten.

Maar we beginnen deze ochtend met iets kleins.

Even zitten. Even blijven.

Twee seconden lukt.

Bij drie is meneer alweer onderweg.

Na bijna drie maanden samen beginnen we voorzichtig wat meer te oefenen. En die eerste paar seconden voor een poort vertellen me al genoeg.

We hebben geen haast. Maar werk genoeg.

🐾 Maandag — Zara krijgt weinig pauze

Maandag konden ze tijdens de lange wandeling heerlijk los rennen. Het was rustig en er was ruimte.

Odin maakte daar volop gebruik van.

Alleen bleef hij ook voortdurend achter Zara aan gaan. Stoeien, uitdagen, er kort op blijven. Zij kreeg nauwelijks de kans om even iets voor zichzelf te doen.

Samen spelen is mooi om te zien. Maar als de een blijft doorgaan, moet ik ook kijken of het voor de ander nog leuk is.

Wat me ondertussen opviel: Odin hield mij steeds in de gaten.

Waar ben ik? Wat doe ik? Komt er een reactie?

Dat was in het begin weleens anders. Nu zag ik hem tijdens het rennen geregeld naar me kijken.

Nog steeds een drukke hond. Maar eentje die steeds vaker even controleert waar ik ben.

Dat zijn van die kleine dingen die je pas opvallen als je dagelijks samen onderweg bent.

🐾 Een gewone week, met steeds meer wind

De ochtenden begonnen meestal op het hondenveld. Garry was er vaak al.

Even rennen, even spelen en daarna verder over de Heerlerbaan.

De korte middagronde ertussen. Rond vijf uur weer langer naar buiten. En laat op de avond nog een keer.

Dat ritme loopt gewoon door. Ook als het weer daar andere ideeën over heeft.

Woensdag gingen we wat later dan normaal naar het bos. Ik was eerst met Stella naar een fiets gaan kijken. Die bleek niets, dus daarna meteen door met de honden.

Inmiddels was het donker en waaide het behoorlijk.

Er lagen flink wat omgevallen bomen. Dan kijk je toch anders naar zo’n vertrouwd pad. Het bos kon wachten tot een rustiger moment.

Ook tijdens de late ronde trok de wind verder aan.

Droog was het nog wel.

Deze week begon dat al bijna als luxe te voelen.

🐾 Donderdag — rustig vragen werkt beter

Bij de poort van het hondenveld begonnen we met wachten.

Voor Odin was dat moeilijk. Hij wilde naar binnen en had weinig geduld voor mijn nieuwe tussenstop.

Toen ik hem terugriep, zag ik hem schrikken.

Dat raakt me nog steeds. Ik vraag iets, maar zie aan hem dat mijn manier van vragen op dat moment te veel is.

Waarom hij zo reageert, kan ik niet precies weten. Wat ik wel zie, is dat mijn stem verschil maakt.

Rustiger vragen hielp.

Uiteindelijk lukte het om wat langer te blijven zitten. Daarna kwam alle energie er alsnog uit. Op het veld was hij druk, bleef hij achter Zara aan gaan en kwam hij moeilijk tot rust.

Bij het verlaten van het veld botste Odin tegen iemand aan. Die bleef gelukkig overeind.

Daar moest ik ingrijpen. Ik wilde Odin bij me hebben en aanlijnen.

Mijn eerste, strenge roep hielp niet. Weer zag ik die schrik.

Dus rustiger.

Toen kwam hij wel en kon ik hem vastmaken.

Een grens blijft een grens. Iemand bijna omverlopen kan niet. Maar ik wil ook dat Odin naar me toe durft te komen.

Die ochtend moest ik dus minstens zo goed op mezelf letten als op hem.

🐾 Vrijdag — natte honden en een boos baasje

Vrijdagavond was het echt raak.

Storm. Regen. En volgens de buienradar voorlopig nog geen einde in zicht.

Wachten tot het droog werd, had weinig zin. Naar het bos gingen we met die wind ook niet. Dus kozen we een open veld waar ze konden rennen.

En rennen deden ze.

Spelen, achter elkaar aan en zichtbaar plezier hebben. Terwijl ik daar in dat weer stond, hadden die twee het uitstekend naar hun zin.

Thuis begon het volgende onderdeel: droogblazen onder het afdak.

Odin liet zich fijn verzorgen. Toen hij klaar was, deed ik de deur open zodat hij naar binnen kon.

Zara zag haar kans.

Ik ook naar binnen, moet ze gedacht hebben.

Alleen was zij nog nat. Heel nat.

Terugroepen hielp niet en ondertussen werd het binnen vies. Ik werd boos, pakte haar harder bij de riem dan nodig was en trok haar weer mee naar buiten.

Dat was geen fraai moment van mij.

Ook dat hoort in een eerlijk dagboek. Ik schrijf graag over geduld en rust, maar die heb ik zelf ook niet op ieder moment keurig op voorraad.

Eenmaal weer bij de blazer ontspande Zara. Tegen het einde ging ze er zelfs goed voor staan.

Vooral haar buik vindt ze heerlijk.

Scheef kijken. Tong half naar buiten.

Zij stond alweer te genieten. Ik stond nog even na te denken over mijn eigen reactie.

🐾 Zaterdag — even kijken naar twee spelende honden

Zaterdag liep Stella tijdens de middagronde mee.

Tegen het einde begon Zara Odin uit te dagen. Er was ruimte, dus liet ik hem ook even los.

Een kwartier rennen en spelen.

Daar kijk ik graag naar. Twee honden die elkaar opzoeken, achter elkaar aan gaan en samen bezig zijn.

Na alle momenten waarop ik moet opletten, terugroepen of de riemen vasthouden, is het fijn om ook gewoon even te staan kijken.

Later op de dag werd het tijdens een droge periode ineens druk buiten. Iedereen leek hetzelfde te denken: nu kan het even.

Dus bleven de honden bij me en maakten we onze ronde aangelijnd af.

Bijna droog thuis.

Voor deze week een prima resultaat.

🐾 Zondag — modder, gaten en een oude bekende

Zondagochtend waren Garry en Sem op het veld.

Sem kende Ayla nog. Zara is dol op hem en zoekt hem graag op. Voor Odin was hij minder vertrouwd, dus ik keek even hoe het liep.

Dat ging goed.

Lang bleven we niet. Het veld was door alle regen behoorlijk vies en lag bovendien vol gegraven gaten.

Daar kan ik me aan ergeren.

Ik heb die gaten in het verleden zelf al meerdere keren dichtgemaakt. Anderen ook. Het is veel werk en soms ligt het daarna zo weer open.

Met plassen erop zie je nauwelijks meer waar je je voeten neerzet. Dat loopt niet fijn, voor mensen én honden.

We delen dat veld met elkaar. Dan wil je toch ook dat een ander er veilig gebruik van kan maken?

Even een gat dichtmaken nadat je hond heeft gegraven, zou al zoveel schelen.

We bleven deze ochtend niet lang en liepen over de Heerlerbaan terug naar huis.

🐾 Twaalf weken — we blijven allebei leren

Zondag tegen de avond reden we naar het losloopgebied bij Cranenbroek in Landgraaf.

Regen en wind. Weinig mensen. Veel ruimte voor de honden.

De wintertijd was ingegaan, dus het werd nog eerder donker. Lampjes mee.

Odin had nog energie genoeg. Zara ging mee in het spel.

Deze week liet me vooral zien hoeveel er naast elkaar kan bestaan.

Odin die tijdens het rennen vaker naar me kijkt. Die nauwelijks kan wachten bij een poort. Die schrikt van een strenge stem en op een rustige vraag wel naar me toe komt.

En ik, die hem wil leren om rustiger te worden, maar vrijdag zelf ook mijn geduld verloor.

We zijn twaalf weken samen.

Er groeit vertrouwdheid. We kennen steeds meer van elkaars gewoonten. Maar daarmee is niet ineens alles duidelijk of gemakkelijk.

Dus gaan we verder met kleine momenten.

Even wachten. Rustig vragen. Op tijd onderbreken.

En tussendoor ruimte houden voor twee honden die door het natte gras achter elkaar aan schieten.

Na de laatste ronde thuis nog even droogblazen.

Daarna was het voor ons allemaal mooi geweest.

📖 De Taal van de Herder

Meer over ons leven met Duitse herders en onze kijk op rust, duidelijke grenzen en samenleven lees je in mijn boek De Taal van de Herder.

Bekijk het boek op onze boekpagina.

🐕 Geen Wikipedia. Gewoon wij.

Dit is ons eerlijke dagboek over Odin en het leven met onze honden. Wat goed gaat, wat lastig blijft en wat wij onderweg leren. Week voor week. Stap voor stap.