Odin week 11 — Stoute schoenen en natte voeten

Silly Shepherds · leestijd ± 5 minuten

Zondagavond. Motregen. Grote plassen op straat.

Odin en Zara ruiken iets. Blijkbaar iets waar je met z’n tweeën tegelijk naartoe moet. Ze snijden vlak voor mijn voeten naar links.

Ik stap uit om overeind te blijven.

Recht een diepe plas in.

Tot mijn enkels in het water. En natuurlijk precies met schoenen die daar niet voor gemaakt zijn.

De honden hadden hun interessante geurtje. Ik had natte sokken.

Een passende afsluiting van een week waarin het tempo vooral door twee herders werd bepaald. Tenminste, als het aan hen lag.

🐾 Maandag — Odin heeft de stoute schoenen aan

Maandagochtend begon op het hondenveld, waar Garry alweer aanwezig was.

Odin had energie. Veel energie. Vooral Zara moest het ontgelden: uitdagen, erachteraan en nog een keer proberen. Ik riep hem een paar keer terug. Toen hij bleef doorgaan, hield ik hem een minuut of vijf bij me aan de lijn.

Even een onderbreking.

Daarna probeerden we het opnieuw.

En wie begon er nu?

Zara.

Ja, dan wordt het ingewikkeld. Ik kan Odin moeilijk steeds afremmen terwijl zij hem opnieuw uitnodigt voor de volgende ronde.

Tijdens het wandelen bleef hij trekken en wilde hij ook naar andere honden uitvallen. Zo’n ochtend waarop je behoorlijk bezig bent met begeleiden en zelf weinig ontspannen loopt.

Maar later die dag was er ook iets waar ik blij van werd.

Op een groot open veld zag Odin in de verte mensen met honden. Hij wilde hun kant op. Ik riep hem.

Hij kwam.

Even later gebeurde het opnieuw. Weer kwam hij terug.

Die honden waren nog ver weg. Ik weet dus ook dat dit iets anders is dan terugkomen terwijl er vlak voor zijn neus een hond staat. Maar ik hoef het ook niet kleiner te maken dan het was.

Twee keer geroepen. Twee keer teruggekomen.

Daar werd ik gewoon blij van.

🐾 De das is er ook weer

Tijdens de late wandeling zagen we onze bekende das weer.

Onze bekende, ja. Nog even en ik geef hem een naam.

Odin en Zara hadden hem in het donker al opgemerkt voordat we dichtbij waren. Allebei meteen geïnteresseerd. Vooral Odin vond het bijzonder spannend.

De das leek zich weinig van mijn aanwezigheid aan te trekken, maar liet wel merken dat hij geen gezelschap zocht.

Dus bleven de honden aan de lijn en liepen we met ruimte om hem heen.

Hij zijn avond. Wij de onze.

Ik vind het mooi dat je tijdens zo’n gewone late ronde ineens oog in oog staat met een dier dat daar zijn eigen leven leidt.

🐾 Een hondenveld vol bekenden

Garry was deze week bijna een vast onderdeel van de ochtend.

Even het veld op. Even praten. Odin en Zara rennen, Garry erbij. Daarna verder over de Heerlerbaan naar huis.

Dinsdag was Luna er ook, een oudere zwarte labrador. Het drukke spel van die twee is voor haar wat veel, maar die ochtend lieten ze haar mooi met rust. Ze renden om haar heen en hielden zich vooral met elkaar bezig.

Garry behoort inmiddels ook tot de oudere garde. Toch lijkt hij de renpartijen stiekem best leuk te vinden.

En zondag kwam Pacco weer eens langs.

Dat is een vriendje van Odin. Ze zagen elkaar en het spelen begon meteen.

Bij sommige honden sta je eerst te kijken: hoe valt deze ontmoeting? Bij die twee zag ik vooral herkenning en plezier.

Zara wilde ondertussen ook graag meedoen. En Odin had het er maar druk mee om zijn aandacht te verdelen.

🐾 Drie minuten op een bankje

Woensdag liepen we een flinke ronde door het bos. Anderhalf uur samen onderweg.

Dan wil ik tussendoor weleens op een bankje zitten.

Gewoon even kijken. Even niets.

Odin denkt daar anders over.

Na ongeveer drie minuten begon hij aan de riem te trekken en te graven. Voor hem mocht de wandeling duidelijk weer verder.

Lopen lukt. Rennen lukt uitstekend. Maar samen ergens blijven terwijl er even niets gebeurt, is nog lastig.

Dat viel deze week vaker op. Odin heeft buiten veel haast. Zara ging daar geregeld in mee: wat meer trekken, net iets verder vooruit en een tempo waarbij ik vooral aan het bijhouden was.

Ik keek deze week dan ook geregeld uit naar de training waarmee we binnenkort beginnen.

Want samen wandelen mag voor mij ook iets rustiger. Met tijd om om je heen te kijken, zonder dat er voortdurend spanning op die riemen staat.

🐾 De herfst komt op kleur

Gelukkig waren er ook genoeg momenten waarop dat kijken prima lukte.

Het bos verandert langzaam. Rood, geel en oranje tussen het groen. Paddenstoelen tussen de bladeren. Koelere lucht.

Als het droog is, vind ik dit een heerlijke tijd om met de honden buiten te zijn.

Bij Zara zie ik het plezier terug. Rennen, uitdagen, weer achter Odin aan. Ze komt uit haar zomerslaap, zeg ik altijd.

Alleen hoorde er deze week ook flink wat regen bij.

Vrijdagavond waaide en regende het zo hard dat we de laatste ronde korter hielden. Even naar het veld, snuffelen, behoeften doen en terug.

Daarna onder het nieuwe afdak droogblazen.

Zaterdag waren we tijdens de avondwandeling nét voor een flinke hagel- en regenbui binnen. Dat zijn de kleine overwinningen van de herfst.

Droge honden. Droge kleren. Precies op tijd.

Zondag lukte dat iets minder goed.

🐾 Elf weken — het gewone leven samen

Tussen de wandelingen door werkte ik deze week de laatste punten van de website af. Donderdag was die klaar. Fijn, want zo kwam er weer wat meer ruimte voor de gewone dingen.

Al vragen die gewone dingen met Odin nog steeds behoorlijk wat aandacht.

Zien wanneer spelen voor Zara te veel wordt. Hem terugroepen voordat hij te ver weg is. Een wandeling begeleiden als hij overal tegelijk naartoe wil.

En ondertussen ook opmerken wat goed gaat.

Twee keer terugkomen op het open veld. Rustig langs Luna spelen. De ontmoeting met Pacco. Steeds meer vertrouwde gezichten tijdens onze rondes.

Deze week zat vol van dat soort momenten. Soms vermoeiend, soms heel fijn. Vaak allebei op dezelfde dag.

En die laatste zondagavond?

Met natte voeten liep ik het rondje af. Gelukkig deden de honden alles wat ze moesten doen deze keer wat sneller.

Na een halfuur waren we thuis.

Honden tevreden. Ik naar droge sokken zoeken.

Ook dat is leven met herders.

📖 De Taal van de Herder

Meer over ons leven met Duitse herders en onze kijk op rust, duidelijke grenzen en samenleven lees je in mijn boek De Taal van de Herder.

Bekijk het boek op onze boekpagina.

🐕 Geen Wikipedia. Gewoon wij.

Dit is ons eerlijke dagboek over Odin en het leven met onze honden. Wat goed gaat, wat lastig blijft en wat wij onderweg leren. Week voor week. Stap voor stap.

Lees ook

• Odin week 10 — Zara kroont zichzelf tot Queen van de wei
• Odin week 1 — van ongeleid projectiel naar veelbelovende hond
• Duitse herder in de puberteit — En dan vergeten ze alles wat je ze geleerd hebt
• Het boek: De Taal van de Herder — de hond die voor jou door het vuur gaat