Silly Shepherds · leestijd ± 7 minuten
Week 2 begon veelbelovend. De Labrador van dag 1 was dag 8 perfect voorbij gelopen. We hadden ritme gevonden. Zitten ging redelijk. De slipketting deed zijn werk.
En toen sprong Odin ergens van af en verekte zijn elleboog.
Zo gaat dat met honden. En met leven in het algemeen.
🐾 De blessure — dag 9
Zondag 9 augustus. Odin hinkt. Niet dramatisch, niet gebroken — maar duidelijk genoeg om op te vallen. Hij speelt en vergeet het even, maar als hij stopt valt het meteen terug op.
We masseren. We koelen in het zwembadje — wat hij zelf ook al doet, slim beest. En we lopen rustiger.
Dag 12 bel ik de dierenarts. Vijf dagen hinken is lang genoeg. Onze dierenarts — de beste van het Zuiden, en hij komt thuis — maakt een gaatje vrij om 17:30 uur. Diagnose: elleboog verstuiking. Pijnstiller en ontstekingsremmer, 24 dagen. Meteen de eerste pil gegeven.
En toen begon het medicijnavontuur.
Die avond — na de eerste pil — spuugt Odin alles eruit. Brokken, slijm, de hele handel. Hij schaamt zich zichtbaar en is duidelijk geschrokken. We ruimen op zonder drama, laten hem wat water drinken, even buiten voor frisse neus. De nacht gaat goed.
Dag 14, twee uur in de nacht: opnieuw. Nu meer slijm dan brokken.
We schakelen over op lam & rijst — Purina Pro Plan Sensitive Digestion in plaats van de zalm variant. Rustiger voor de maag, minder zwaar. En dat helpt. De pillen blijven erin, de nachtelijke uitstapjes stoppen.
🐾 De verrassing van de pijnstiller
Hier is iets wat ik niet had verwacht.
Dag 13 — zodra hij zich fysiek beter begint te voelen, heeft ik weer een hond met pit. Meer energie. Meer zichzelf. En dus ook meer van zijn normale gedrag. Vier correcties bij drie verschillende honden op één dag.
Want een Odin zonder pijn is een Odin die de wereld weer wil veroveren.
Honden trainen is één stap vooruit en twee terug. Dit weet ik. Maar dit was wel even een herinnering.
🐾 Zara — de stille verandering
Iets wat me opviel deze week: Zara verandert ook.
Ze is wat minder alert. Wat minder scherp. De houding is nu: het kan ook morgen als het vandaag niet lukt.
Deels de warmte — nog steeds 30 tot 36 graden in Zuid-Limburg en haar loopsheid heeft haar energie al opgeslokt. Maar deels ook Odin. Ze ziet dat hij de grenzen opzoekt en denkt ergens: als hij het doet...
Dag 16 draaide het om. Odin daagde haar uit op het hondenveld en Zara — tot nu toe altijd de softie die liever op mijn schoot springt dan haar grenzen aangeeft — liet zich niet klein krijgen. Ze rende. Ze speelde. Ze genoot zichtbaar.
Bij 24 graden in plaats van 36 is ze een ander hond. Dat is ook goed om te weten.
🐾 Wat we leerden in week 2
Zitten wordt steeds vanzelfsprekender. Voor de riem omgaat, voor we het hondenveld opgaan, bij de stoplichten — hij zit. Nog niet altijd, nog niet overal, maar de beweging zit erin.
Springoefeningen: Zara springt al op commando over lage paaltjes — heen en terug, met een feestje erbij. Odin heeft het een paar keer gedaan met begeleiding en vond het leuk. Dat is genoeg voor nu.
Buiten gebruiken we op dit moment nog een slipketting om hem bij ons te houden wanneer hij te sterk op andere honden reageert. Mijn doel is dat hij hem uiteindelijk helemaal niet meer nodig heeft.
🐾 Waar we nu staan
Twee weken. Een elleboogverstuiking. Twee nachten spugen. Een hond met een sterke wil die na zijn pijnstiller weer vol gas ging.
En toch.
Hij volgt me de hele dag. Als ik naar de wc ga wacht hij bij de deur. 's Avonds komt hij naast me liggen op de speciale deken. Hij zoekt goedkeuring na elke correctie — een aai, een teken dat het goed is.
Dat is geen moeilijke hond. Dat is een hond die nooit geleerd heeft hoe het moet. En die dat nu, dag voor dag, aan het ontdekken is.
Volgende week meer. Want het verhaal gaat door.
Volg Odin's dagboek elke week op de site — en op YouTube, TikTok en Instagram.
🔗 sillyshepherds.com
🐕 Geen Wikipedia. Gewoon wij.
Dit is geen trainingsgids. Dit is ons eerlijke dagboek van een hond die een tweede kans verdient — en een eigenaar die niet opgeeft. Week voor week. Stap voor stap.
